Efe KÖSE – Güneşin Oğlu

“Homines libenter quod volunt credunt.”

Fantastik türk filmlerine bir yenisi daha eklendi abiler ablalar; hayırlı uğurlu olsun. Hollywood yapımı fantastik bir filmin uyarlaması da değil üstelik. Alayına kadar özgün bir hikaye. Ama bu hikaye derin bir hayalgücünün ürünü mü yoksa filmin açılışında da yazdığı üzere “olayların tamamı gerçek olaylara dayanmaktadır” mı; orasını bilemiyorum. Keza ben ciddi ciddi internetten bu olayı araştırdım ama zerre bilgiye rastlamadım. Ha bu “olay” nedir? O konuda da filmi izlemenizi öneririm.

Film, Onur Ünlü’nin ikinci filmi. İlk filmi “Polis” te rol alan Haluk Bilginer ve Özgü Namal bu filmde de yer alıyor. Kadro bu kadarla bitmiyor elbette; Köksal Engür, Hümeyra ve Bülent Emin Yarar… Bu kadar iyi oyuncularla bezeli film neden salonlarda barınamadı? Neden hemen vizyondan kalktı? Bunun nedeninin göreceli olduğuna inanıyorum. Öyle ki; filmi izlediğinizde kendinizce bir sebep bulacaksınız. Ama bence, türk izleyicisinin henüz böyle bir tarza hazır olmadığından… Elbette senaryoda ciddi sorunların, tutarsızlıkların olmasından da kaynaklanabileceğini söylemeliyim. Çünkü senaryo ciddi şekilde sorunlar içeriyor. Yönetim olarak da öyle… Hele de birbirlerini ya da kendilerini tabancayla öldüren kişilerin bedenlerinde hiçbir şekilde delik, mermi izi, kan lekesi vs. olmaması da oldukça ilginç… Çok hijyenik çalışılmış anlaşılan.

      Filmin tarzını “Postmodern Komedi” olarak adlandırmak mümkün olabilir. Evet belki sorunlu bir film ancak   şu da şüphesiz ki; filmin temposu oldukça iyi. Film akıyor gidiyor. Bazı yerlerde mola niyetine, durağanlaşan sahneler de var. Seyirci olarak algı dinlenmesi yaşayıp, edebiyata doyacağınız sahneler… Gerçi kimi zaman bu edebi sahneler, filmin dokusuyla uyuşmuyor. Evet, baş karakter emekli bir edebiyat öğretmeni; ancak böylesine edebiyat parçalayabilecek kadar entelektüel bir karakter olduğunu da düşünmüyorum. Eğer o şekilde çizilmişse de bazı sahnelerde bu çizgisinden kayıyor. Bu, edebiyata doyulan sahneler, direkt olarak seyirciye sunulduğundan; yani baş karakterimiz Fikri Şemsigil, direkt olarak seyirciyle konuştuğundan, bir “Yabancılaşma” etkisi yarattığı doğru… Ama ne kadar gerekli olduğu sorusunun yanıtı tartışmaya açık.

           Filmin sonuna yaklaşılırken, bir binanın çatısında, Haluk Bilginer ile Özgü Namal arasında geçen diyalogda; “Seni Seviyorum de lan!”, “Seni Seviyorum be!”, “Yalan söylüyorsun!” replikleri, Onur Ünlü’nün ilk filmi “Polis” te de yer alan rapliklerdir ve yine Haluk Bilginer ve Özgü Namal arasında geçer. Bu anlamda hoş bir enstantaneye de yer vermiş Onur Ünlü.

Filmi, “Büyük bir sinema olayı izleyeyim” maksadında olduğunuz bir akşamda izlemeyin. Bunun haricinde, “Bir film izleyeyim. Komik olsun. Farklı olsun. İlginç olsun. İyi bir kadro olsun. Su gibi akıp gitsin” gibi beklentiler içinde olduğunuz bir zaman diliminde muhakkak izleyin.

Filmden sonra, gerçekten böyle bir ŞEY in olup olmadığı konusunu merak edebilirsiniz. Şahsen ben ettim. Ama herhangi bir bilimsel belgeye ulaşamadım. Bu konuda en uygun cevabı sanırım filmdeki bir replik veriyor; “… Sen buna ister inanırsın ister inanmazsın”. Sezar’ın dediği gibi; Homines libenter quod volunt credunt (*).

(*): İnsan, inanmak istediğine inanır.

FİLME DAİR —–

OLMASAYDI OLURMUŞ : Özgü Namal (Başkası olsaydı belki de daha iyi olurmuş.)

HAYRAN OLUNASI : Bülent Emin Yarar (Muhteşem bir performans)

GÖLGEDE KALMIŞ : Hümeyra (Oyunculuğundan daha çok faydalanılabilirdi.)

İŞTE O SAHNE : Haluk Bilginer’in çatıda Ülkü Tamer şiiri okuduğu sahne. (Aman kendini asmış yüz kiloluk bir zenci…)

EN AZ İKİ KEZ İZLENİR : Bülent Emin Yarar ile Haluk Bilginer’in karşılıklı konuştukları büro sahnesi. (Oldukça leziz.)

 EFE KÖSE